Μέχρι τώρα δεν μετάνιωσα καθόλου με ό,τι έκανα στο γάμο μου. Α ναι, δε σας το ‘πα ε; Παντρέυτηκα τελικά, μάλιστα, την έκανα κι εγώ ως καλος κούνελος που είμαι, το πήρα το κορίτσι. Το ‘πα και το ‘κανα. Τέλος πάντων, κιτσαριές έκανα κι εγώ μπόλικες. Για το γούστο μου μπόλικες. Το γούστο μου ήταν να παντρευτώ λέει φορώντας τζην. Εδώ δε το κανε ο Καρβέλας αυτό βέβαια, θα το έκανα εγώ; (Μεγάλη η δύναμη της γυναίκας!). Τέλος πάντων. Γενικότερα όμως έχω μια κάποια αλλεργία στα κιτς της επαρχίας (αυτά του κέντρου είναι λιγότερα μεν, αλλά αν υπάρχουν την ξεπερνάνε την επαρχία κατά πολύ).
Στον δικό μου γάμο ήθελα από μικρός να παντρευτώ με τζην. Εννοείται πως κάτι τέτοιο δεν έγινε. Εδώ δεν έγινε στο γάμο του Καρβέλα, θα γινόταν στο δικό μου; Τις κιτσαρίες προσπάθησα όσο γίνεται να τις αποφύγω όπως ο διάολος το λιμάνι και νομίζω πως έκανα καλή δουλειά. Αυτό το παραπάνω όμως (βλ. φώτο) ομολογώ πως μου ξέφυγε. Και “περιστρεφόμενες τούρτες”; Μιλάμε για χλιδή όχι ψώματα!
Δεν το χωράει ο νους μου ρε γαμώτο, πως υπάρχει λέει κάπου εκεί έξω ζευγάρι, που στην προσπάθειά του να περάσει καλά και αυτοί και το σόι τους, θα περάσει απ’ το μυαλό τους να κάνουν το γλέντι τους σ’ αυτό το μαγαζί. Δηλαδή στις φωτογραφίες του γάμου τους τι θα ‘χουνε; Τις περιστρεφόμενες τούρτες Παναγιά μου;
Πόσο διαφορετικοί είμαστε τελικά σ’ αυτή τη μικρή χώρα;
Αχ κατακαημένε κόσμε, πού ζεις; Και γιατί ζεις; Για ένα γαμημένο φωτισμένο συντριβάνι ζούμε τελικά!!!
