Έχετε ποτέ αναρωτηθεί ποια περίοδο παρουσιάζεται έξαρση χωρισμών; Εάν ναι τότε ο Ντέιβιντ ΜακΚαντεντλες συγγραφέας και δημοσιογράφος σας έχει την απάντηση μετά από έρευνα που διεξήγαγε.
Ειδικότερα, ο ΜακΚαντλες και η ομάδα του εξέτασε πάνω από 10.000 status χρηστών του Facebook και ανανεώσεων αυτών με σκοπό να μάθουν πότε τελικά οι άνθρωποι χωρίζουν. Χωρίζουν περισσότερο το καλοκαίρι ή τον χειμώνα; τις Δευτέρες ή τις Τρίτες; Κτλ.
Τα δεδομένα έδειξαν ότι υπάρχει μια έξαρση των χωρισμών κυρίως κατά το λεγόμενο Spring break, που πέφτει Μάρτιο με Απρίλιο, ενώ οι…περισσότεροι επιλέγουν να το ανακοινώσουν στο έτερο τους ήμισυ τις Δευτέρες, έτσι για να πάει καλά η εβδομάδα.

Παράλληλα το καλοκαίρι είναι η εποχή που οι περισσότεροι θέλουν να μείνουν μόνοι και να ξεφαντώσουν ως το πρωί ελεύθεροι και ωραίοι για αυτό και χωρίζουν μια ώρα αρχύτερα.Μάλιστα, η ομάδα παρουσίασε μια αυξανόμενη τάση και λίγο πριν τα Χριστούγεννα ενώ ευτυχώς η πλειοψηφία προτιμά να έχει ταίρι την ημέρα των Χριστουγέννων

…Αυτή τη φορά, επιστημονικά.

Αποφάσισα να βάζω εδώ όχι μόνο αυτά που μόνος γράφω αλλά και άλλα που τα θεωρώ ενδιαφέροντα και  έχουν να κάνουν με τις σχέσεις και το σεξ. Δεν κατάλαβα δηλαδή, το σεξ δεν είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας; Νομίζω πως είναι από τις λίγες απολαύσεις της ζωής που αξίζει τον κόπο να ζεις. Ή να πεθαίνεις. Και είναι και τσάμπα (όχι πάντα, αλλά το καλό σεξ είναι πραγματικά τσάμπα)

Ακολουθούν οι πιο ενδιαφέρουσες έρευνες που έχουν γίνει περί σεξ.

“Μυρίζει” το sex; Λειτουργούν όντως οι επιμηκυντές πέους; Τι είναι εκείνο που μπορεί να σε κάνει να φαίνεσαι πιο sexy; Διάβασε τι μας λένε οι ειδικοί!

Υπάρχουν ερωτήματα, και δη σεξουαλικά, που πάντα θα πλανώνται στον αέρα, καθώς θεωρείς, όπως και όλοι μας, ότι ποιος θα κάτσει να ασχοληθεί με το ποιο είναι το επιφώνημα που βγάζει η γυναίκα κατά τη διάρκεια ενός οργασμού, όταν δεν υποκρίνεται;

Και δίκιο έχεις. Κι όμως υπάρχουν ερευνητές, μάλλον διεστραμμένοι, που ξυπνάνε και κοιμούνται με τέτοιες σκέψεις στο μυαλό τους. Ας δούμε ορισμένες από τις πιο προκλητικές σεξουαλικές έρευνες.

Το sex μυρίζει
Ο ιδρώτας ενός άντρα μυρίζει διαφορετικά όταν είναι ερεθισμένος σεξουαλικά και η γυναίκα μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορά μεταξύ του σεξουαλικού ιδρώτα και του κανονικού, σύμφωνα με μία έρευνα του The Journal of Neuroscience. Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα είσαι καυλωμένος, χώσε τη μούρη της στη μασχάλη σου.

Το παιχνίδι των παιδιών
Έρευνα ενός Πανεπιστημίου της Iowa βρήκε ότι το 25% των παιδιών –ηλικίας από 11 έως 16 ετών- σε μικρομεσαίες οικογένειες, έχουν κάνει sex. Ο μέσος όρος ηλικίας της «πρώτης φοράς» γι’ αυτό το γκρουπ ήταν τα 12.77 χρόνια. Για κάνε και την ίδια έρευνα στην Ελλάδα. Κάτι μου λέει πως εκεί υστερούμε και κακώς.

Η άνθηση του πέους
Σύμφωνα με έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Turin, οι επιμηκυντές πέους μπορεί να δουλεύουν. Συγκεκριμένη μάρκα που χρησιμοποιούσε την έλξη για το σταδιακό τέντωμα του πέους κατά τη διάρκεια του χρόνου, βρήκε ότι μπορεί να μεγαλώνει τα πλαδαρά μόρια σχεδόν κατά 2.54cm. Δε μας είπαν τη μάρκα όμως. Όχι πως έχουμε πρόβλημα, ακαδημαϊκό ενδιαφέρον ρε αδερφέ.

Η επιδίωξη της απόλαυσης
Άντρες που είναι πολύ σεξουαλικά ενεργοί στα 20 και τα 30 τους χρόνια -ειδικά αυτή που αυνανίζονται συχνά- έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να νοσήσουν από καρκίνο του προστάτη, σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου του Nottingham. Δεν τον γλυτώνω τον καρκίνο, πάντα το ‘ξερα αυτό.

Αλλά ο κίνδυνος αυτός μειώνεται όσο ο άντρας μεγαλώνει και όταν φτάσει στα 50, ακόμα και η μικρή σεξουαλική δραστηριότητα μπορεί να τον προστατεύσει από την ασθένεια. Α, βιάστηκα, υπάρχει Θεός.

Αν η σύντροφός σου είναι sexy, φαίνεσαι κι εσύ πιο sexy (καλά αυτό το ήξερα γιατί από τότε που τα φτιάξαμε με την κουνέλα μου όλες με κοιτάνε και χαμογελανε παράξενα, αλλά δεν ήξερα πως υπήρχε και έρευνα με ζώα. Για ζώα δε μιλάμε;)
Ο Brad Pitt φαίνεται πιο sexy από τότε που σύναψε σχέσεις με την Angelina Jolie. Αν εύχεσαι να είσαι σαγηνευτικός, ίσως θα πρέπει να βρεις μία πολύ όμορφη σύντροφο. Όταν οι άλλες γυναίκες θα βλέπουν τη σύντροφό σου, αμέσως στα μάτια τους θα γίνεσαι πιο ποθητός, σύμφωνα με έρευνα. Τα αποτελέσματα ισχύουν περισσότερο για γυναίκες παρά για άντρες, οι οποίοι τείνουν να βρίσκουν τις γυναίκες πιο ελκυστικές, άσχετα με το πώς είναι ο σύντροφός τους.

Τη στιγμή που τα ευρήματα μπορεί να είναι χρήσιμα για τους ελεύθερους, οι ερευνητές ενδιαφέρονται να μάθουν για τους μυστήριους κανόνες της έλξης που χρησιμοποιούνται στο ζωικό βασίλειο.

Τα ζώα συχνά επιλέγουν συντρόφους μιμούμενα τις επιλογές των άλλων. Για παράδειγμα, τα θηλυκά guppies (ψάρια) συνήθως προτιμούν ανοιχτόχρωμα αρσενικά, αλλά μπορεί το ενδιαφέρον τους να αλλάξει προς τα μονότονα, αν δουν άλλα θηλυκά να ζευγαρώνουν μαζί τους.

Η μίμηση άλλων μπορεί να αποδειχθεί ευεργετική, ειδικά για τους άπειρους που μιμούνται τους πιο έμπειρους. Παρόλα αυτά, λίγα πράγματα είναι γνωστά για το τι βρίσκεται πίσω από αυτή τη συμπεριφορά στο κάθε είδος.

Τελικά δηλαδή, όταν έχεις καπαρώσει μια ωραία γκόμενα στο μπαρ και μιλάτε και γελάτε και μια στιγμή συνειδητοποιείς πως σε κοιτάει το μισό μαγαζί (οι γυναίκες), δε το κάνει επειδή μια στιγμή έγινες όμορφος και γοητευτικός, γιατί και χθες ο ίδιος ήσουνα και δε σου μίλαγε ψυχή. Το κάνουν επειδή θέλουν να αποδείξουν στην γκόμενα πως μπορούν να της κλέψουν την κατάκτηση.

Ο τύπος της χειρότερης απιστίας
Το να απατάς τη σύζυγο σου ή οποιαδήποτε άλλη είναι σίγουρο ότι προκαλεί αισθήματα ζήλιας και πόνου στην …κερατού.

Αλλά οι άντρες και οι γυναίκες διαφέρουν στο πιο κομμάτι της απιστίας του συντρόφου τους θεωρούν ότι είναι το χειρότερο: του άντρες τους ενδιαφέρει περισσότερο η σεξουαλική απιστία, τη στιγμή που οι γυναίκες νοιάζονται για τη συναισθηματική απιστία. “Μωρό μου τι θα προτιμούσες καλύτερα; Να μην την είχα πηδήξει και να τη σκεφτόμουν κάθε μέρα και ώρα και στιγμή, ή να την πηδήξω να μου φύγει να τελειώνουμε;” (εδώ σε θέλω!)

Τα παραπάνω τα διάβασα εδώ.

Όχι δεν ήμουν έτσι πάντα. Βέβαια έχω να γράψω αρκετό καιρό και οι λόγοι είναι πολλοί. Ο πιο σημαντικός ίσως είναι πως τελικά παντρεύτηκα.

Παράξενο πράμα η παντρειά. Ξαφνικά δεν έχεις τόσο ελεύθερο χρόνο όσο νόμιζες. Οι υποχρεώσεις προς την οικογένεια γίνανε διπλές αλλά αυτό δε με χαλάει καθόλου καθότι παραδόξως ή όχι γουστάρω πολύ να είμαι με τον πεθερό μου μαζί και να τα λέμε. Για κάποιο λόγο αισθάνομαι πως τώρα που παντρεύτηκα έχω απλώς πολύ λιγότερο χρόνο.

Ένα από τα πράματα που μου “τρώει” το χρόνο μου είναι το να ικανοποιώ κάθε επιθυμία της κουνέλας μου. Υπάρχει μια παράξενη συνομοσία γονιδίων, φύσης και μυαλού που με κάνει να το κάνω αυτό με χαρά. Αν με κοίταζα “απ’ έξω” (όχι δεν το κάνω αυτό, δεν τολμάω να το κάνω) θα έλεγα τι μαλάκας που είμαι.

Τα παραπάνω ξέρω πως τα κάνουν πολλοί άντρες. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν έχουν αυτήν την “απ’ έξω” συναίσθηση του τι κάνουν, πόσο το κάνουν, πώς το κάνουν κτλ. Δε θέλω να πιστεύω πως είμαι μόνος μου σ’ αυτό.

Πριν λίγη ώρα λοιπόν “μύρισαν” στην κουνέλα μου μπριζόλες. Ή μάλλον πασέτες γιατί οι μπριζόλες δεν της αρέσουν και τόσο. Το είπε με τέτοιο τρόπο που φυσικά είπα από μόνος μου αν θέλει να πάω να της πάρω. Πήγα. Όταν την πήρα τηλ να της πω πως το μαγαζί που μου ζήτησε να πάω να τις πάρω ήταν κλειστό, πριν καν καλά καλά το πω, άκουσα τις φωνές της επειδή σηκώνοντας το τηλ γέμισε τον κόσμο με κεριά. Έκανε αποτρίχωση το μωρό μου. Κι εγώ τό ‘ξερα. Και τόλμησα πάρα ταύτα να πάρω τηλέφωνο, και “να γεμίσει ο κόσμος κεριά”. Τελικά πήγα αλλού να βρω τις πασέτες της κουνέλας. Όση ώρα περίμενα να τις ψήσουν, ήπια μια μπύρα και σκεφτόμουν αυτά που γράφω τώρα. Γύρισα πίσω, άφησα τη σακούλα με τη μερίδα από το σουβλατζίδικο στο τραπέζι της κουζίνας και ήρθα στον υπολογιστή. Το μόνο που άκουσα όταν μπήκα μέσα ήταν ένα “ήρθες κουνέλι;” (όχι, ακόμα είμαι στη γωνία, θα έρθω σε λίγο). Όταν με είδε πως έκατσα στον υπολογιστή της ήρθε να μου πει: καλά, δε θα διαβάσεις; (διαβάζω για κάτι αρκετά σημαντικές εξετάσεις της ζωής μου). Αφού δεν απάντησα γιατί την έβλεπα την μπόρα από μακριά, μπήκε μέσα και είπε πως έχει ξενερώσει, πως θα φτάσουμε στον χωρισμό και πως με το να κάθομαι στον υπολογιστή χάνουμε πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μας.

(…)

Μάλιστα. Κάπου έχω κάνει λάθος, το βλέπετε κι εσείς έτσι δεν είναι; Μπορεί να μην το ‘χω κάνει εγώ, αλλά κάπου κάτι δεν πάει καλά. Δεν ξέρω ακόμα τι είναι αλλά είμαι σίγουρος πως θα το μάθω στο μέλλον. Έτσι, όπως έχω μάθει πως μετά από κάτι τέτοιο, το τελευταίο πράμα που πρέπει να κάνω είναι να πάω να ζητήσω το λόγο. Θα τσακωθούμε που θα τσακωθούμε, τουλάχιστον να μη χάσω το χρόνο μου με πράματα που δε θα με βγάλουν πουθενά.

Με όλα τα παραπάνω αλλού θέλω να καταλήξω: οι πουτ… οι γυναίκες και όταν τους κάνεις κάτι καλό, αντί να σου δείξουν ευγνωμοσύνη, βρήσκουν κάτι και βγαίνουν κι από πάνω;

Η ερώτηση όμως που κάνω στον εαυτό μου είναι: εγώ τι κάνω τώρα;

Μέχρι τώρα δεν μετάνιωσα καθόλου με ό,τι έκανα στο γάμο μου. Α ναι, δε σας το ‘πα ε; Παντρέυτηκα τελικά, μάλιστα, την έκανα κι εγώ ως καλος κούνελος που είμαι, το πήρα το κορίτσι. Το ‘πα και το ‘κανα. Τέλος πάντων, κιτσαριές έκανα κι εγώ μπόλικες. Για το γούστο μου μπόλικες. Το γούστο μου ήταν να παντρευτώ λέει φορώντας τζην. Εδώ δε το κανε ο Καρβέλας αυτό βέβαια, θα το έκανα εγώ; (Μεγάλη η δύναμη της γυναίκας!). Τέλος πάντων. Γενικότερα όμως έχω μια κάποια αλλεργία στα κιτς της επαρχίας (αυτά του κέντρου είναι λιγότερα μεν, αλλά αν υπάρχουν την ξεπερνάνε την επαρχία κατά πολύ).

Στον δικό μου γάμο ήθελα από μικρός να παντρευτώ με τζην. Εννοείται πως κάτι τέτοιο δεν έγινε. Εδώ δεν έγινε στο γάμο του Καρβέλα, θα γινόταν στο δικό μου; Τις κιτσαρίες προσπάθησα όσο γίνεται να τις αποφύγω όπως ο διάολος το λιμάνι και νομίζω πως έκανα καλή δουλειά. Αυτό το παραπάνω όμως (βλ. φώτο) ομολογώ πως μου ξέφυγε. Και “περιστρεφόμενες τούρτες”; Μιλάμε για χλιδή όχι ψώματα!

Δεν το χωράει ο νους μου ρε γαμώτο, πως υπάρχει λέει κάπου εκεί έξω ζευγάρι, που στην προσπάθειά του να περάσει καλά και αυτοί και το σόι τους, θα περάσει απ’ το μυαλό τους να κάνουν το γλέντι τους σ’ αυτό το μαγαζί. Δηλαδή στις φωτογραφίες του γάμου τους τι θα ‘χουνε; Τις περιστρεφόμενες τούρτες Παναγιά μου;

Πόσο διαφορετικοί είμαστε τελικά σ’ αυτή τη μικρή χώρα;

Αχ κατακαημένε κόσμε, πού ζεις; Και γιατί ζεις; Για ένα γαμημένο φωτισμένο συντριβάνι ζούμε τελικά!!!

…Όχι θα την άφηνα έτσι την κουνέλα μου. Το ‘πα και το ‘κανα: την παντρεύτηκα. Did the deed που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Έκανα κι εγώ το μεγάλο βήμα και παντρεύτηκα τη γυναίκα που είναι και ο λόγος που έχω φτιάξει αυτό το blog. Έκανα ένα βήμα και πήρα μια απόφαση που μόνο η ιστορία θα μπορεί να κρίνει αν έκανα σωστά ή όχι. Έτσι τουλάχιστον έλεγα στην αρχή. Τελικά κατάλαβα πως το μόνο λάθος είναι αυτός ακριβώς ο τρόπος σκέψης.

Είμαι ήδη σχεδόν 5 μήνες παντρεμένος και έχω ήδη μια πρώτη εικόνα. Γι’ αυτούς από σας που θα ήθελαν να ξέρουν τι υπάρχει στην άλλη πλευρά μπορώ να τους τη δώσω αυτή τη πρώτη εικόνα, ή τέλος πάντων κομμάτι αυτής, αν και πιστεύω πως το πιο σωστό είναι να το δει και να το ζήσει ο καθένας μόνος του. Γι’ αυτούς που το πιστεύουν αυτό, μπορούν να σταματήσουν το διάβασμα εδώ και τώρα. Εδώ λέμε. Μη διαβάζεις άλλο, ίσως σου βλάψει την υγεία. Μη διαβάζεις, αφού ξέρεις πως είναι κάτι που πρέπει μόνος σου να το ζήσεις και να το βιώσεις, αλλιώς το χαλάς. Σταμάτα εδώ και πήγαινε σε άλλη σελίδα. Γειά σου τώρα.

(…) Τς τς, όχι δε θα συνέχιζες το διάβασμα. Μπορείς βέβαια ακόμα να σταματήσεις, αλλά είμαι σίγουρος πως δε θα το κάνεις. Γιατί ούτε εγώ θα το έκανα. Είναι μέσα στη φύση των ανδρών  να μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας, ιδανικά γύρω από μια φωτιά. Επειδή όμως οι φωτιές στις μέρες μας απαγορεύονται λίγο, τα πρόσωπά μας τα φωτίζουν πια οι οθόνες του υπολογιστή μας. Και τα θέματα που συζητιούνται γύρω απ’ τη σύγχρονη αυτή φωτιά είναι δύο: το κυνήγι το ένα (του μαμούθ, του αγριογούρουνου και σήμερα της μπάλας) και οι γυναίκες το άλλο. Εμείς εδώ μιλάμε για αυτό το τελευταίο.

Όταν ήμουν κι εγώ απάντρευτος ακόμα (πωωω, ακούγεται λες και είμαι χρόνια παντρεμένος ε;), είχα κι εγώ μεγάλη απορία για το τι συμβαίνει μετά τον Ησαΐα. Για πολύ καιρό πίστευα στην ιδέα του εξωγήινου. Οι περισσότεροι θα την ξέρετε. Για όσους δεν την ξέρουν, λέει αυτή η θεωρία πως την ώρα του “Ησαΐα χόρευε” ο κόσμος πετάει το ρύζι για να αποκρύψει από το βλέμμα μας το μεγαλύτερο μυστικό του κόσμου: δηλαδή, πως εκείνη τη στιγμή, έρχονται με τεράστια ταχύτητα που σχεδόν δεν την πιάνει το ανθρώπινο μάτι οι εξωγήινοι και στη θέση της κοπέλας που αγάπησες, που αποφάσισες να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά, να γεράσεις μαζί της κτλ κτλ, βάζουν μια εξωγήινη που μοιάζει και συμπεριφέρεται, τουλάχιστον στην αρχή, όπως ακριβώς και η κοπέλα που νόμιζες πως θα παντρευτείς. Το πού πάει και τι κάνει η δικιά σου κοπέλα, δεν ξέρουμε. Την παίρνουν οι εξωγήινοι και την παντρεύουν κάπου αλλού με κάναν άλλο εξωγήινο που μοιάζει με μας μάλλον, αλλά αυτό δεν μας ενδιαφέρει τώρα. Το θέμα είναι πως εμείς μένουμε με την εξωγήινο και περνάνε πολλά χρόνια μέχρι να το καταλάβουμε πού έχουμε μπλέξει.

Έτσι λοιπόν κι εγώ, την ώρα που λέγανε το “Ησαΐα χόρευε” προσπάθησα να κοιτάξω ψηλά μπας και προλάβω να δω κι εγώ το spaceship και να μου φύγει η απορία ρε παιδί μου, να δω αν μου τα ‘πανε καλά. Το μόνο που κατάφερα ήταν να με τυφλώσουν τα ρύζια και ό,τι δεν πρόλαβαν τα ρύζια (τα οποία είμαι σίγουρος πως τα περισσότερα τα ρίχνανε οι γυναίκες που ξέρουν και τι συμβαίνει, άσε που πιστεύω πως πρέπει να φέραν ρύζι κι από το σπίτι τους επίτηδες) το αποτύφλωσαν τα φλας. Στον τόσο χαμό λοιπόν πού να καταλάβεις τι συνέβαινε: Αμ τον παππά πού τον βάζεις; Γύρω γύρω, γύρω γύρω… έχασα το μέτρημα. Ποιες τρεις φορές; εμένα μου φάνηκε πως όλη τη βραδιά γυρίζαμε συνέχεια. Μέρος της συνωμοσίας και του “και καλά” μυστήριου κι αυτοί μάλλον, τι να πω;

Κι όταν τελειώνει το μυστήριο, τελειώνει και το φαγοπότι και οι χοροί και τα φλας και τα φιλιά και τα λαμέ και όλα κι έρχεται η ώρα να γυρίσουμε στα σπίτια μας, ποιοι μένουν τότε; το ζευγάρι μόνο του. Κύριοι, η ώρα της αλήθειας ήρθε, να μάθει όλος ο κόσμος επιτέλους τι συμβαίνει μετά το μυστήριο: ήταν από τις πιο ωραίες στιγμές της ζωής μου, είχα μπροστά μου τη γυναίκα που ακόμα αγαπάω (κι ας θέλω να τη σκοτώσω ώρες ώρες), γυναίκα ΜΟΥ πια, όμορφη όσο ποτέ, με το νυφικό ακόμα, τα κουρασμένα μάτια να με κοιτάνε όλο κούραση κι αγάπη και να μου χαμογελάει. Αυτή τη στιγμή δε θα τη ξεχάσω ποτέ. Και είναι απ’ αυτές τις στιγμές που ξέρω ότι όταν τις ξαναφέρω στη μνήμη μου κάποια στιγμή στο μέλλον, ίσως να μου δώσει τη δύναμη που ποτέ δεν πίστευα πως είχα.

Το είπα απ’ την αρχή πως ίσως κάποιοι να μην πρέπει να το διαβάσουν αυτό το post μέχρι το τέλος. Είναι κάτι εντελώς προσωπικό για τον καθένα αλλά πιστεύω πως και καθολικό, με ελάχιστες αλλαγές. Είναι όμως η μόνη πραγματικότητα και πρέπει να την αποδεκτούμε. Το αν ο εξωγήινος ήρθε και μου άφησε τη δικιά του γυναίκα ή όχι, δε μ’ ενδιαφέρει πια. Όπως επίσης δε μ’ ενδιαφέρει αν έκανα κάποιο λάθος και παντρεύτηκα ή όχι. Αυτό που ένοιωσα ήταν πολύ μεγαλύτερο από το φόβο του λάθους ή του σωστού. Είναι κι αυτό ένα άλλο μυστήριο που με περιμένει να το καταλάβω κι αυτό. Αλλά πιο σημαντικό από το να το καταλάβω απλώς είναι μάλλον να το βιώσω.

Από τώρα και στο εξής, και θα τσακωθώ, και θα μετανιώσω για πράματα που θα πω, και συγνώμη θα ζητήσω… όλα αυτά θα τα κάνω πολλές φορές. Δεν έχει σημασία όμως, γιατί το πιο σημαντικό θα έχει επιευχθεί: συνεχίζω τη ζωή μου όπως πρέπει, δηλαδή στην αγκαλιά μιας γυναίκας που με κάνει να αισθάνομαι τόσο όμορφα και γαλήνια και πως δε θα μπορούσα να ήμουν πουθενά αλλού.

Εννοείται πως υπάρχουν και οι βραδιές που ούτε οι κώλοι μας δεν ακουμπάνε, που κάνουμε να μιλήσουμε 1-2 μέρες ή που μας ακούει η γειτονιά, και τέτοιες στιγμές θα υπάρξουν ακόμα πολλές. Δεν πειράζει όμως. Έχω ξεπεράσει το θέμα με το σωστό ή λάθος και απλώς ζω.

Το επόμενο βήμα; ένα παιδί.

Και στα δικά σας.

Έκανα κι εγώ λάθος, αλλά έκανες κι εσύ, ε; Ζήτα πρώτος συγνώμη και θα ζητήσω κι εγώ.

Το να κάνεις ένα λάθος όταν είσαι σε μια σχέση είναι φυσιολογικό. Το να κάνεις πολλά λάθη, ακόμα και καθημερινά, είναι επίσης φυσιολογικό. Θα μπορούσαμε να πούμε πως το να έχεις μια σχέση δεν είναι τίποτ’ άλλο από μια σειρά λαθών, απ’ τα οποία μαθαίνουν και οι δύο πλευρές ε; Λάθος!

Δυστυχώς, έπεσε στην αντίληψή μου τελευταία, πως τα παραπάνω ισχύουν μόνο όταν είσαι γυναίκα. Είναι η μοναδική περίπτωση που τα λάθη είναι φυσιολογικά, τα κάνουν όλες (μερικές πιστεύουν πως οφείλουν να τα κάνουν κιόλας) για να δούνε πόσο μακριά μπορούν να τραβήξουν το σκοινί, ή πόσο τους αγαπάει ο καλός τους, ο οποίος θα το δείξει με ένα και μοναδικό τρόπο: να τους συγχωρήσει. Όσο μεγαλύτερο το λάθος που καλείται να συγχωρήσει ένας άντρας τόσο περισσότερο φαίνεται πόσο αγαπάει μια γυναίκα. Ιδιαίτερα όταν το λάθος αυτό κάνει τα νεύρα του άντρα κρόσια και η μόνη λέξη που τον χαρακτηρίζει είναι η “απόγνωση”. Κάπως έτσι λειτουργούν οι γυναίκες. Κι αν δε με πιστεύετε, ανοίξτε ένα Cosmopolitan σε όποια σελίδα θέλετε.

Είναι απίστευτο πόσο γρήγορα μπορούν να αλλάξουν πρόσωπα οι γυναίκες. Μπορούν να μεταμορφωθούν με ταχύτητα του φωτός. Από τη σκύλα, που δεν προσπαθεί απλώς να σου αποδείξει πως έχει δίκιο (αυτό είναι αυτονόητο εξάλλου) αλλά να σε πείσει και πόσο απίστευτα χαζός είσαι που δε το καταλαβαίνεις, στο κοριτσάκι που (δύο ώρες μετά) με τα μεγάλα μάτια που μόλις έκανε την κατσουκανίτσα της και από το γλυκό της προσωπάκι αναβλίζει μόνο ανάγκη για αγάπη και αθωότητα. Τι να την κάνεις τώρα; Να την σκοτώσεις; Γιατί στο μυαλό σου αυτό έρχεται πρώτο. Αλλά θα πας φυλακή και θα γίνεις και ο κακός. Το τι παθαίνουν δε στη φυλακή οι γυναικοκτόνοι δε το χωράει ο νους του άντρα που είναι έξω (τόσο μαλάκες είμαστε εμείς οι άντρες). Άσε που εκείνη τη στιγμή όλα είναι κόκκινα και δε σκέφτεσαι και πολύ. Να τη δείρεις; Ούτε αυτό λέει, πάλι κακός θα γίνεις που σήκωσες χέρι. Να φωνάξεις; Μα θα φωνάξεις έτσι κι αλλιώς, γιατί αν δεν φωνάξεις, θα τον βγάλεις τον καρκίνο. Αλλά η πείρα μου μου λέει πως ούτε κι έτσι θα κερδίσεις τίποτα. Θυμάμαι ένας φίλος μου είχε πει πως μετά από έναν καυγά με τη γυναίκα του (μεγάλη στρίγγλα, απ’ τις μεγαλύτερες που έχω δει στη ζωή μου), μετά που κατάφερνε να τον φέρει στα όριά του, άναβε τσιγάρο. Το παράξενο όμως ήταν πως ο τρόπος που το κάπνιζε ήταν ο ίδιος με αυτόν μετά από οργασμό. Αυτό λέει πολλά ε;

Φυσικά η άλλη λύση που πρέπει να σκεφτείς, ιδιαίτερα αν αυτό συμβαίνει συχνά πυκνά και κινδυνεύει η ψυχική σου ισορροπία, είναι πως υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές. Όσο καλή κι αν είναι μια γυναίκα, από οποιαδήποτε άποψη, πάντα υπάρχει τουλάχιστον μια καλύτερη. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για μας τους άντρες. Όμως, αυτή είναι η εύκολη λύση. Εδώ έχουμε κάτι εντελώς διαφορετικό και ως σωστοί πολεμιστές αντί να φύγουμε από την πρώτη γραμμή πρέπει να μείνουμε και να πολεμήσουμε όσο γίνεται (να την κάνουμε με ελαφρά όταν αρχίζουν οι παραισθήσεις πχ) .

Ο ένας και μοναδικός ίσως τρόπος να το πολεμήσεις είναι να κάτσεις κάτω και να το συζητήσεις ως ώριμος άνθρωπος, χωρίς φωνές, βρισιές, ροχάλες και ο,τιδήποτε άλλο μπορεί να βγει από το στόμα σου και μετά να το μετανοιώσεις. Ας μην ξεχνάμε πως ο άντρας πρέπει να είναι άντρας (a man has to do what a man has to do). Δηλαδή, να μην είναι συναισθηματικός, να ακούει και να πράττει με βάση μόνο τη λογική και αν χρειαστεί να κρίνει ή να αποφασίσει, να το κάνει μετά από ώριμη σκέψη και να είναι σίγουρος για την απόφασή του. Χωρίς υστερίες, φωνές, βρισιές ή ό,τι άλλο κάνουν οι γυναίκες. Στην τελική, ποια γυναίκα θέλει έναν άντρα δίπλα της να συμμερίζεται την υστερία της όταν την πιάνει; Καμιά. Όλες αν τις ρωτήσεις, αυτό που πραγματικά χρειάζονται, είναι ένας άντρας - βράχος, ο οποίος θα τις βγάλει απ’ τον λαβύρινθο των συναισθημάτων τους, όταν αυτός τις κυριεύει.

Τώρα βέβαια το ερώτημα είναι κατά πόσο μπορεί ένας άντρας, και μιλάω για τον καθημερινό, μέσο άντρα κι όχι για τον μοναχό των Ιμαλαΐων, να κρατάει τα γκέμια της λογικής, όταν ακούει ένα κάρο μαλακίες απ’ την καλή του.  Νομίζω πως εδώ το πρόβλημα είναι με μας. Πέρνουμε τις γυναίκες μας πολύ στα σοβαρά, πιθανώς σκεφτόμενοι πως ότι λένε το εννοούνε το ίδιο όπως αν το λέγαμε εμείς. Λάθος κύριοι, μεγάλο λάθος. Η γυναίκες έχουν το δικό τους τρόπο σκέψης και ως εκ τούτου και έκφρασης και ότι και να κάνουμε, όπως και να το δούμε, δεν πρόκειται ποτέ μα ποτέ να τις καταλάβουμε. Εξ ου και τα ακαταλαβίστικα που λένε όταν είναι μαζεμένες πολλές μαζί (με την προϋπόθεση απουσίας οτιδήποτε έχει πουλί σε απόσταση τουλάχιστον 100 μέτρων βέβαια). Δε ξέρω αν σας έχει τύχει. Εμένα μου έτυχε μία φορά πάντως και ενώ καταλάβαινα όλες τις λέξεις, γενικότερα δεν κατάλαβα Χριστό! Μα τίποτα; Σίγουρα σας έχει τύχει. Ήταν η φορά που ήσουν ο μοναδικός άντρας μεν στην γυναικοπαρέα, αλλά μετά που καταλάβανε πως δεν αξίζει να ασχολούνται μαζί σου (πχ ήσουν μπακούρι οπότε και μπακούρι θα παραμείνεις, αποφάσισαν ή θυμήθηκαν την καινούρια κολεξιόν του Yzatis), οπότε χωρίς να το καταλάβεις, έγινες αόρατος. Κατάλαβες καθόλου περι τίνος μιλάγανε; Κι όμως φίλε μου, αυτές μεταξύ τους όχι μόνο καταλαβαίναν τι λέγανε, αλλά λέγανε πολύ περισσότερα απ’ ότι μπορείς εσύ να φανταστείς.

Οπότε; “Γράψ’ τες στ’ αρχίδια σου” θα έλεγε ο απλοϊκός άντρας. Εσύ όμως, ειδικά αφού διαβάζεις μέχρι εδώ, μόνο απλοϊκός που δεν είσαι. Η φύση σε προίκησε με μυαλό και εκεί είναι και όλη σου η δύναμη. ‘Ντάξει, δε σου λέω να κάτσεις να τις αναλύσεις κιόλας γιατί έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να καταφέρεις και πολλά. Αυτό που πρέπει να κάνεις όμως είναι ένα: να είσαι αυτό που είσαι: άντρας, κυνηγός, αρσενικό. Άσε το μόνο πράγμα που σε διαφοροποιεί να λειτουργήσει στο έπακρο: τη λογική σου. Και αυτό που σε κάνει αδύναμο άσ’ το στην άκρη: το συναίσθημα. Άσε το παιχνίδι να γίνει με τους δικούς σου όρους, στο δικό σου γήπεδο και όχι στο δικό της, όσο κι αν αυτή σε τραβάει, είτε με το φιλότιμο (το γαμημένο το φιλότιμο, πόσους άντρες δεν έχει ξεκάνει;), είτε με τα νεύρα και γενικότερα οτιδήποτε εμπεριέχει συναίσθημα.

Γι’ αυτό λοιπόν:

1. Σταμάτα να βλέπεις “ερωτικές κομεντί” και ό,τι άλλη μαλακία βάζουν στους σινεμάδες. Είναι καθαρά προϊόντα για γυναικεία κατανάλωση, σου δηλητηριάζουν το μυαλό με ένα σωρό σκατά, που κάθε άλλο παρά με την πραγματικότητα έχουν να κάνουν.

2. Προσπάθησε με όποιον τρόπο ξέρεις καλύτερα, να αποτρέψεις και την δικιά σου κουνέλα να βλέπει τέτοιες αηδίες. Το μόνο που κάνουν είναι να της γεμίζουν το λίγο της μυαλό με εικόνες ενός ανύπαρκτου κύριου Τέλειου και την κρεβατοκάμαρά σου με μουρμούρα.

3. Σε περιπτώσεις “μαζικής καταστροφής”, ο μόνος βράχος σωτηρίας σου είναι η ψυχρή λογική σου.

4. Χρησιμοποίησε το συναίσθημα (ακόμα και αυτό του φόβου) υπέρ σου και πάντα ελεγμένα.

5. Μην αλλάξεις στάση, ακόμα κι όταν η “σκύλα” γίνει “αθώο κοριτσάκι” ή το αντίθετο. Είναι πάντα η ίδια γυναίκα και το μόνο που προσπαθεί να κάνει είναι να σε ελέγξει.

6. Μην ξεχνάς ποτέ αυτό που τόσοι άλλοι άντρες έχουν ξεχάσει: ο άντρας είσαι εσύ.

7. Αν θέλεις να μη χάσεις τη γυναίκα σου ή και τα λογικά σου, γίνε αυτό που και η ίδια θέλει να είσαι: ο άντρας. Το τελευταίο πράγμα που θέλει μια γυναίκα είναι ένας άντρας που τον κάνει ό,τι θέλει. Κι αυτά που κάνει και λέει δεν είναι τίποτ’ άλλο απ’ το να το εξακριβώνει συνέχεια.

Περιμένω σχόλια.

Ο Κούνελος

Παραδείγματα έχω να πω πάρα πολλά από τη δικιά μου ζωή και τη ζωή φίλων και γνωστών. Δε θα πω όμως κανένα γιατί και θα κουράσω και θα κουραστώ. Αυτό όμως που θέλω να πω είναι πως τελικά ίσως τη “μοίρα μας την πουτ…” δε θα έπρεπε να τη βρίζουμε. Αυτή, είναι η μόνη που δε φταίει και η μόνη που στην τελική ξέρει. Θα πω μόνο ένα παράδειγμα και μάλιστα αρκετά τρανταχτό. Το είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο το οποίο μίλαγε για το θάνατο γενικότερα ως διαδικασιά και τους βαριά καρκινοπαθείς σε τελευταίο στάδιο της νόσου τους. Ένας λοιπόν απ’ αυτούς είπε στην ψυχίατρο που τον παρακολουθούσε και παράλληλα συγγραφέα του βιβλίου, πως ο καρκίνος και ό,τι αυτό συνεπάγεται (άγχος θανάτου, πόνου κτλ) είναι ό,τι καλύτερο του είχε συμβεί μέχρι τότε στη ζωή του! Ξαναδιαβάστε το αυτό γιατί πραγματικά σε κάτι ανθρωπάκια σαν κι εμένα μας φαίνεται πολύ παράξενο. Κι όμως, ο καρκίνος και ο φόβος επικείμενου θανάτου, έδωσε σ’ αυτόν τον άνθρωπο την ευκαιρία να αναθεωρήσει τη ζωή του και πιο συγκεκριμένα τις προτεραιότητές του, τον χρόνο του, τις σχέσεις του με τον εαυτό του και τους γύρω του. Όταν διάβασα την συνέντευξή του με την ψυχίατρο μου έκανε φοβερή εντύπωση η καθαρή σαν κρύσταλλο σκέψη του. Κάτι που λείπει τόσο από την σημερινή μας κοινωνία. Και πώς να μη λείπει εξάλλου; Με τόσα ερεθίσματα που μας βομβαρδίζουν το μυαλό και τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας καθημερινά από παντού, με τόσα στερεότυπα στα οποία υποκλινόμαστε κάθε στιγμή της ημέρας και με τόσο μεγάλη αδυναμία που μας διακατέχει, πώς μετά να έχουμε καθαρή σκέψη;

Όλα τα παραπάνω τα συνειδητοποίησα σήμερα. Έτυχε να είμαι παρόν σε μια συζήτηση με μια γυναίκα, γριά, χωριάτισσα (που ανάθεμά με αν είχε βγάλει το δημοτικό)  με τον ανάπηρο άντρα της και την κόρη της, η οποία έπασχε από κάποιο ψυχιατρικό πρόβλημα. Δε χρειάστηκα να μιλήσω και πολύ. Το μόνο που έκανα ήταν να συντονίσω λίγο τη συζήτηση μεταξύ τους, περισσότερο για να ακούσει ο ένας τον άλλο. Όλοι που μιλήσανε είχαν δίκιο, από τη δική τους τη σκοπιά. Η μόνη που έκανε την διαφορά και που τελικά είχε το μεγαλύτερο δίκιο απ’ όλους ήταν αυτή η ηλικιωμένη, αγράμματη γυναίκα. Αυτή η γυναίκα κατάφερε με ένα πάμφτωχο λεξιλόγιο να εξηγήσει πράματα που εγώ με τόσα χρόνια σπουδές και με ουκ ολίγα βιβλία διαβασμένα και μελετημένα στις τρεις γλώσσες που ξέρω, δε θα μπορούσα να πω καλύτερα. Δεν έχει σημασία τι είπε και τι εννοούσε και πια η δυναμική στο ζευγάρι και την κόρη. Σημασία έχει πως μερικές φορές χάνουμε το δάσος και βλέπουμε μόνο το δέντρο. Εγώ θα έλεγα πως μερικές φορές χάνουμε και το δέντρο και βλέπουμε μόνο το ζηζάνιο, ιδιαίτερα όταν δεν κάνουμε άλλη δουλειά από το να βρίζουμε τη μοίρα μας (είναι η τρίτη φορά που το γράφω αυτό κι ας ξέρω πως η επανάληψη κουράζει. Ζητώ συγνώμη) για μαλακίες πραγματικά. Δε λέω, όλοι τα θέλουν όλα. Δες όμως και λίγο τι είχαν ή τι έχουν άλλοι και παράλληλα πόσο χαρούμενοι ήταν και είναι και πάνω απ’ όλα, πόσο ισορροπημένοι. Να γιατί ένα από τα βασικά πράγματα που λείπει στη σημερινή κοινωνία μας είναι η βραδύτητα. Ακούγεται παράξενο αλλά μόνο μέσα στην βραδύτητα μπορούμε να διαλογιστούμε γι’ αυτά που πραγματικά αξίζουν στη ζωή.

Ήθελα και να ‘ξερα πόσοι από μας έχουν αγγίξει τον φλοιό ενός δέντρου, τα τελευταία δύο χρόνια ας πούμε, μόνο και μόνο για να νιώσουν (ξανά) την υφή του, όπως το κάνουν τα παιδιά. Πόσοι από μας έχουν αγγίξει το φρεσκοσκαμένο χώμα, το έχουν μυρίσει, έχουν κοιτάξει και έχουν νιώσει τη ζωή και το θαύμα που κρύβει μέσα του. Πόσοι από μας μετά από κάτι τέτοιο έχουν πιάσει ένα ανθρώπινο χέρι και έχουν κοιτάξει πραγματικά έναν συνάνθρωπό τους στα μάτια με περιέργεια, με θαυμασμό, με συμπάθεια; Όλα έχουν γίνει βρώμικα, ή έχουν μικρόβια και εμείς οι ίδιοι αποτρέπουμε τα παιδιά μας να παίξουν, να λερωθούν, να ανακαλύψουν, να πέσουν, να χτυπήσουν να κλάψουν. Κι αυτά είναι τόσο βασικά πράγματα. Γι’ αυτό περνάμε την κρίση, σαν άνθρωποι, σαν προσωπικότητες και σαν κάτοικοι αυτού του κόσμου: έχουμε ξεχάσει τι είμαστε, από πού ήρθαμε και πού πάμε. Έχουμε ξεχάσει να κοιτάμε με τα μάτια ενός παιδιού τη ζωή, ακόμα και τη δικιά μας. Τρέχουμε όλοι πάνω κάτω σαν τα αρνιά, ακούμε το τσοπανόσκυλο που γαυγίζει και τρέχουμε μπουλούκι μακριά του, χωρίς να ξέρουμε γιατί ή πού πάμε. Έχουμε ξεχάσει να κοιτάμε ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό στα μάτια. Φοβόμαστε τι θα δούμε, μήπως αυτό που θα δούμε δεν είναι αποδεκτό. Κινδυνεύουμε να εξοστρακίσουμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας. Στην πραγματικότητα όμως το έχουμε κάνει ήδη. Είμαστε πιο μόνοι από ποτέ και δυστυχώς μαθαίνουμε στα παιδιά μας το ίδιο μοντέλο συμπεριφοράς και το κακό συνεχίζεται.

Είτε φταίει η μοίρα μας “η πουτάνα”, είτε εμείς οι ίδιοι για την οποιαδήποτε κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε τώρα, πρέπει να ξαναμάθουμε να λέμε αυτό που μας έμαθε η γιαγιά μας να λέμε: Δόξα σοι ο Θεός. Πόσο σοφία έχει αυτή η στάση ζωής, κι ας έρχεται από μια γυναίκα που ούτε μιλάει 3 γλώσσες, ούτε έχει προφίλ στο facebook; Όχι με την έννοια τη θρησκευτική τόσο, όσο με το ότι αφού ποτέ δεν ξέρουμε αν αυτό που μας συμβαίνει είναι για καλό ή για κακό, ας έρθει κι εμείς θα το αντιμετωπίσουμε ό,τι και να ‘ναι αυτό.

Οι κινέζοι έχουν μια παροιμία που λέει πως αν καταφέρουμε ποτέ να φτιάξουμε το πιο δυνατό τηλεσκόπιο στον κόσμο, αυτό που θα καταφέρουμε να δούμε θα είναι ο ίδιος μας ο κώλος. Δεν ξέρω αν ήθελε να το πει έτσι ακριβώς αυτός που την σκέφτηκε αυτήν την παροιμία, αλλά εγώ την καταλαβαίνω κάπως έτσι: όσο μπροστά κι αν πάμε τεχνολογικά, τελικά πάλι στα βασικά θα γυρίσουμε, αυτά που μας κάνουν ανθρώπους, σαν μονάδες και σαν σύνολο.

Την επόμενη φορά που θα είστε κοντά σε ένα δέντρο, μη φοβηθήτε να το αγγίξετε. Κλείστε τα μάτια και αφήστε την ενέργειά του να μπει μέσα σας. Μη περιμένετε κάτι συγκεκριμένο, αφήστε το νου σας ελεύθερο για κάτι το καινούριο. Το τι θα δει ο καθένας μας είναι εντελώς προσωπικό, οπότε μην περιμένετε να σας το βάλω σε καλούπια και στερεότυπα και να σας πω τι πρέπει να περιμένετε. Τίποτα μην περιμένετε, απλώς αγγίξτε το, κλείστε τα μάτια και μείνετε ανοικτοί σε ότι συναίσθημα έρθει. Όποιο και να είναι αυτό, είναι εντελώς μα εντελώς προσωπικό αλλά και πέρα για πέρα πραγματικό.

Δόξα σοι οι Θεός.

Πχ τώρα, της κάνεις δώρο ένα ταξίδι. Όχι να πάει μόνη της, να πας κι εσύ γιατί το ‘χετε και οι δύο ανάγκη. Το είχες προγραμματίσει εδώ και πολύ καιρό και μάλιστα τυχαίνει να σε έχει πρήξει την τελευταία βδομάδα με γκρίνια τύπου “δε με πας πουθενά, μ’ έχεις μόνο για να σου καθαρίζω εδώ μέσα, κοίτα τις άλλες στην τηλεόραση ή τη γυναίκα του φίλου σου (που παρεπιπτόντως βγάζει τα 5πλάσια από σένα) που την πάει παντού κάθε σαββατοκύριακο κι εσύ μ’ έχεις κλεισμένη μέσα” και άλλα τέτοια κουφά. Δε λες τίποτα γιατί βλέπεις πως αυτό που θέλεις να της κάνεις δώρο το έχει πραγματικά ανάγκη και γιατί δε θες να το χαλάσεις,. Βγάζεις λοιπόν τη μούγκα και μια μέρα της λες “αγάπη μου, σου έχω ένα δώρο”. Τσαφ, και της το μαρτυρείς.

“Ω αγάπη μου τι μαλακίες κάνεις;” και “είναι πολλά τα λεφτά” και “τώρα δεν είναι η ώρα”… Σου πέφτουν τ’ αυτιά. Ενώ εσύ περίμενες τουλάχιστον ένα φιλί ρε παιδί μου, μια αγκαλιά ένα κάτι που κάνεις τέτοια θυσία σε καιρό κρίσης και όταν χρωστάς τόσα, κάνεις και τη δεύτερη μαλακία να πεις πόσο κάνει. Της μαρτυράς λοιπόν πως τελείως τυχαίως το βρήκες μέσω της δουλειάς σου και είναι σχετικά φτηνή η διαμονή. Τη μία μαλακία μετά την άλλη δηλαδή, για να γλυτώσεις, τι άλλο; τη γκρίνια. “Ε αφού είναι τόσο φτηνό αγάπη μου… να πάμε” αποφασίζει ο στρατηγός. Το λέει και στις φίλες της, στην οικογένειά της (δε ξέρω αν είπε και την τιμή, υποψιάζομαι πως όχι όμως, καθότι αυτό θα μείωνε προφανώς την αξία του δώρου στα γεμάτη ζήλια μάτια των φίλων και γνωστών της”. Την επομένη αρχίζει με το πρόγραμμα. Γενικά είναι ωραίο πράγμα να έχεις μια γυναίκα με πρόγραμμα αλλά έχει κι αυτό τα μειονεκτίματά του. Όπως πχ όταν δεν συμφωνείς 100% με κάτι που θέλει, απλώς “δεν συννεονοείσαι”. Τέλος πάντων, επειδή διακοπές πας και για το δικό σου το καλό στην τελική, της εξηγείς πως διακοπές πάμε, όχι στα σκηνάκια, θα είμαστε χαλαροί και θα κάνουμε ότι σηκώνει η τσέπη μας. Ενώ το εξηγείς λοιπόν αυτό, γιατί το τελευταίο πράγμα που θες είναι να σου χαλάσει κάτι την ηρεμία των διακοπών σου, σε διακόπτει και σου λέει πως… δεν συννενοείσαι! Ε, να μην τα πάρεις λίγο στο κρανίο; Νομίζω πως αν δεν τα πάρεις, αν δεν ρίξεις και κάνα καντήλι, να σπάσεις και καμιά καρέκλα (όχι πολύ, λίγο να λασκάρουν κάνα δυο βίδες) τον καρκίνο δεν τον γλυτώνεις.

Ως σωστός κούνελος λοιπόν που είσαι κι εσύ, ποτέ μην ξεχνάς μερικές βασικές αλήθειες:

• δεν υπάρχει η τέλεια κουνέλα
• είναι ok να τα παίρνεις και λίγο στο κρανίο καμιά φορά. Αν δεν το κάνεις, και τα νεύρα σου θα τα χάσεις και θα σε πει και μαλάκα, και το χειρότερο; θα είσαι κιόλας.

Τι κάνει ο σωστός κούνελος λοιπόν; Συνεχίζει τη ζωή του λες και δεν έχει συμβεί τίποτα, είναι σίγουρος και ευχαριστημένος με τον ευατό του πως κάνει το σωστό. Κι ασε τις κουνέλες να φωνάζουν.

Καλές μου διακοπές

It takes the average person between 90 second and four minutes to figure out if he or she feels an attraction to someone. However, during this short timeframe only 7 percent of what a person says matters. Over half or 55 percent of the attraction comes from body language and the other 38 percent is from the tone and speed of your voice.

Έχει υπολογιστεί πως στο μέσο άτομο διαρκεί  μεταξύ 90 δεύτερα και τέσσερα λεπτά για να αισθανθεί μια έλξη σε κάποιο άλλο άτομο. Εντούτοις, κατά τη διάρκεια αυτού του σύντομου χρονικού πλαισίου μόνο το 7 τοις εκατό αυτού που ένα άτομο λέει (με το στόμα του) επηρεάζουν την έλξη. Πέρα από μισό ή 55 τοις εκατό της έλξης προέρχεται από τη γλώσσα του σώματος και τα άλλα 38 τοις εκατό είναι από τον τόνο και την ταχύτητα της φωνής σας.

Αυτά λέει εδώ και μάλλον ξέρουν τι λένε γιατί το έχω ξανακούσει και . Ισχύει και για άντρες και για γυναίκες βέβαια, έτσι;

Αν το μετέφρεζα εγώ τώρα, θα έλεγα πως αν σε πέντε λεπτά δεν αισθάνομαι κι εγώ και η άλλη πλευρά ένα “κάτι”, καλύτερα να το αφήσω και να πάω παραπέρα.

Πάντως, είμαι πολύ ευτυχισμένος και ερωτευμένος με την κουνέλα μου, οπότε τίποτ’ απ’ αυτά δε μ’ ενδιαφέρουν.